Jaykoo

 Most of us are stuck, on a treadmill!  The walking device? The health freak's dream Machine? No! This one is a bit different! This one is fueled by the past! Memories, thoughts and feelings! We are walking! We are walking a lot! Sometimes even running! But the destination, Is still beyond the horizon! It's the same old treadmill, The villain! How do I know? I knew! Cause she told me, before it's too late! She, had no bondages! She was not stuck! And she was free to fly! She walks past millions, Millions of silly lives! And stopped before me! "Wanna join?" She asked! Despair smiled back! Her next step shook the ground, Crushed the locks! A pale white palm, gazed towards me! Like a fish waiting for, that fresh bait on the hook,  I looked back! One magic hand,  Liberated me from,  the eternal walk! She looked me in the eye! My eyes swarm towards those, Ocean blue spheres! I saw them and beyond! I saw the horizon, glowing blue! The voyage continues... The horizon, ...

  തീർത്തും ആവേശമില്ലാതെയാണ് അന്നേ ദിവസം അവൾ കണ്ണ് തുറന്നത്. വീണ്ടും ഒരു പിറന്നാൾ. ഓർമ്മകൾ ഓർമ്മകളായതറിയാതെ നീണ്ട മുപ്പത്തിരണ്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സമയം നോക്കി. ആറ് കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് മിനിറ്റ്. ഉറക്കച്ചടവോടെ തന്നെ വലത്തേ കാലിൽ തടഞ്ഞ് കിടന്ന ആ പുതപ്പിൻ്റെ കഷ്ണം, കാലുകൊണ്ട് തട്ടി മേലേക്ക് ഇട്ടു. തലയിണ മുറുകെ പിടിച്ച് തിരിഞ്ഞ് കിടന്ന്, പുതിയ ദിനത്തിൻ്റെ ചുഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുന്നേ ഉള്ള അവസാന വിശ്രമത്തിലേക്ക് അവൾ വീണു. എന്നത്തേയും പോലെ അമ്മ വിളിച്ച് തുടങ്ങി, എഴുന്നേൽക്കുവാൻ പറഞ്ഞ്. എഴുന്നേൽക്കാതെ വയ്യ. സമയം 8 ആവാറായി. ഉറക്കച്ചടവിൽ തന്നെ ഫോൺ കയിൽ എടുത്ത് നോക്കി. ഇല്ല. മെസ്സേജുകൾ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ല. എല്ലാവരും മറന്നിരിക്കുന്നു. മനസ്സിലെവിടെയോ ഉണ്ടായിരുന്ന അവസാന പ്രതീക്ഷയും ആ ചെറിയ സ്ക്രീൻ തകർത്തു. എല്ലാവരും മറന്നു.  ആകെ ഓർത്തത് SBI ആണ്. Wishing you a very happy and prosperous Birthday, Prabha. "പ്രഭ!" അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. പ്രഭ! അങ്ങനെ ഒരാൾ മാത്രമേ നേരിട്ട് അവളെ വിളിച്ചിട്ടുള്ളൂ.  SBI ക്ക് first name, last name മാറി പോയതാണ്. എങ്കിലും ആ പേര്... രാവിലെ അസ്തമിച്ച ആ പ്രതീക...

It was just last night, that I came to know, I was more like Voldemort. Not the evil part, maybe. But the whole Horcrux episode . Even my soul too is in many places, split, and saved in nearly seven spots!  There were more than seven, but time took most of them! Still, there are a few left! The important ones. Some of them were alive and had a soul, where mine was carved in. Others were just purely me, my ideas, my memories, my vision, and myself.  Voldemort. He made them out of fear for his life. But for me, it was something else. Love? Care? Commitment? Or maybe fear itself!!! The fear of losing out! The fear of losing myself, the fear of losing an old me, whom I knew for more than two decades. These Horcruxes. They were my need to stay alive, in the past.  But now, I'm unable to build new Horcruxes! Maybe there are no more pieces of my soul left! Just embracing each moment with the good old ones, forever. And, the last day, it happened!!! One of those seven was destroy...

കുഞ്ഞിലെ എപ്പോഴോ ബാലചന്ദ്രൻ ചുളളിക്കാടിൻ്റെ പുസ്തകത്തിൻ്റെ പേരിലൂടെ കേട്ട് പരിചയമുള്ള സ്ഥലം. ചിദംബരം. നടരാജനും മഹാവിഷ്ണുവും ഒരുമിച്ച് പ്രതിഷ്ഠയുള്ള പ്രൗഢഗംഭീരമായ ക്ഷേത്രം. ചോളന്മാരുടെയും ഹോയ്സാലൻമാരുടെയും കരസ്പർശം പതിഞ്ഞ കൊത്തുപണികൾ. ഇത്രയും വലിയ ചിഹ്നങ്ങൾകും പ്രതിമകൾക്കും, കൊത്ത് പണികൾക്കും ഇടയിൽ എൻ്റെ ശ്രദ്ധ ഏറ്റവും അധികം പതിഞ്ഞത് ഒരു ചെറിയ രൂപത്തിലായിരുന്നു. ഏകദേശം 4 അടിയോളം മാത്രം വലിപ്പമുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ.  നിറഞ്ഞ ചിരിയും, തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ രൂപം. ആനന്ദൻ. പേരിനെ അന്വർത്ഥമാക്കുന്ന മുഖം. വലത്തോട്ട് ചീകി ഒതുക്കിയ മുടിയും നെറ്റി നിറഞ്ഞ ഭസ്മക്കുറിയുമായി എല്ലാവരെയും ഒരു ചിരിയോടെ, തൊഴുകൈയോടെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന ഒരാൾ. ഗൈഡ് ആണ്. സ്ഥലത്തെ പറ്റിയുള്ള അറിവിനേക്കാൾ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മുഖത്തെ അത്ഭുതവും, കൗതുകവുമായിരുന്നു. പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ, എന്നാൽ കൂടി നിൽക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും കേൾക്കുവാൻ പാകത്തിനാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സംസാരം. ഓരോന്ന് കാണിച്ചും പറഞ്ഞും തരുമ്പോഴുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സന്തോഷം, നമുക്കും പതിയെ പകർന്ന് തരുന്നുണ്ട്. കാണാൻ വന്നവരുടെ മുഖത...

There was a box! A strange box, where I'm stuck! Just floating, in the middle of nowhere! Like a whale in the deep sea! No strings attached, strings were cut,  And only the knot, remains! That strange box, kept expanding! But, something is missing! Air holes! Yes! There were no air holes! Life was losing out, fading, Slowly, but peacefully! The box went on expanding,  So did the pressure! It went higher, higher, and higher! I was too insignificant, For that box! But the pressure, the vacuum, the void, it went up really high! I was about to explode, But looked up and around,  Hoping for a hand, A savior, a lord, a king, or a friend, But... There was a sound, a big bang, a noise! The insignificant became a significant noise! I broke, into pieces, millions of pieces! Like the last ray of hope, the pieces rushed for an escape! But there was none! still, the box kept growing...                            ...

May this be the last time we see each other! May!!!! Who knows? Maybe not? But I hope it is!  No more dreams! No more hopes! No more open endings!!! Last time, last times, They always circle back, To be a new beginning. Still, May this be the last time we see each other! We never spoke about us! It was never about us! It was about them, the ‘not-so-us’ beings! Those who are just born, lived, and died! And we? We were never born! Never dead! Just alive! Our life is all about this duo! Without which there exists a void, a ‘hole in the matrix’! a pseudo-life! But I hope, May this be the last time we see each other! Looking for an end? or a beginning? Maybe truth! Beneath this lie, lost between the magic of life! For that, I hope, May this be the last time we see each other!                                                            ...

I joined them, for the most cruel game I've ever played! Fishing. Finding joy, pleasure, from the last breaths of those divine creatures! Sometimes, I felt like a king, Who went for a pleasure hunt, Sometimes a god, Who creates and destroys! Yes, now I have that power, To destroy or to preserve! I was ready, to play god, Grabbed the hook, Took the bait, And now the moments of patience. Minutes went like hours, the waiting never ends... They just ignored me, like I was never there! Questioned my existence... People who came along, went home, Happy faces, Proud killers!!! But me... Still waiting for the perfect one! The bait is still there. Out in the open, soaked, wet, Hoping for an escape! But there is no escape!!! The killer is waiting, Keen, about each move! Then there was a splash! I was ready for this moment! Within a minute, there was a dead body in my hands!! A glowing silver figure! The dead eyes were still crying, But the lips, it was smiling... The smile of lost 'hopes...